Moduł internetowy dla kontrahentów

Moduł internetowy dla kontrahentów znajduje zastosowanie tam, gdzie istnieje potrzeba udostępniania informacji o stanach magazynowych przez internet.

Moduł internetowy dla kontrahentów znajduje zastosowanie tam, gdzie istnieje potrzeba udostępniania informacji o stanach magazynowych wielu różnym kontrahentom (np. właścicielom przechowywanego towaru) wraz z możliwością wystawiania dokumentów poleceń wydań, kontrolą operacji magazynowych (wgląd w dokumenty magazynowe przyjęć, wydań, kompletacji itp.) Moduł wykorzystywany jest zwykle w sytuacji, gdy firma prowadzi magazyn na zasadzie outsourcingu i świadczy usługi magazynowania innym podmiotom. Właściciel towaru może przez przeglądarkę internetową sprawdzać własne stany magazynowe, kontrolować dokumenty przychodu i rozchodu oraz rejestrować polecenia wydania oraz awiza dostawy.

Pierwszym etapem tworzenia usługi internetowej jest wybór sposobu komunikacji pomiędzy serwerem świadczącym tę usługę a klientem z niej korzystającej. Protokołami w pełni dostosowanymi do pracy w sieci są HTTP (Hypertext Transfer Protocol) oraz SMTP (Simple Mail Transfer Protocol). Ten pierwszy działa na zasadzie żądanie/odpowiedź, natomiast drugi zapewnia rutowalny protokół wymiany informacji w ramach komunikacji asynchronicznej. Kolejnym problemem w dzisiejszym Internecie jest problem zabezpieczeń. Oba wspomniane protokoły z reguły są udostępniane w przedsiębiorstwach oraz administratorzy pozostawiają otwarte porty do pracy dla tych protokołów. HTTP zapewnia komunikację bezpołączeniową, tzn. nie korzysta z nieprzerwanego połączenia z klientem. Natomiast SMTP będąc asynchronicznym w przypadku niepowodzenia w transmisji danych dokonuje próby jej wznowienia. Aby móc korzystać z usług internetowych, należy mieć odpowiednią ilość dostępnego miejsca na dysku jakiegoś serwera WWW, na którym umieścimy naszą aplikację świadczącą usługi poprzez Internet.

Sieć www była pierwotnie używana wyłącznie do dostarczania statycznych stron zawierających tekst i obrazki. Oprogramowanie serwera www było stosunkowo proste, wystarczyło że odbierał on żądania stron identyfikujące adres URL pliku, pobierał plik o wskazanej nazwie z dysku serwera i zwracał go do klienta. W celu rozwiązania problemów statycznych stron www, wymyślono że na serwerze musi pracować aplikacja, która dynamicznie generuje strony dla klienta. Serwer www musi zapewnić też metodę pobierania od użytkownika danych wejściowych na potrzeby algorytmów działającyh po stronie serwera wraz z metodą wysyłania wyników z powrotem do użytkownika. Ponieważ niektóre dane (albo ogromna ich większość w przypadku aplikacji biznesowych) są prywatne - czyli dostęp musi być ograniczony, serwer www musi sprawdzić, kim jest użytkownik i tym problemem zajmuje się serwer dzieki autentykacji.

Bezpieczeństwo można by opisać w skrócie za pomocą słów: uwierzytelnienie , autoryzacja i bezpieczna komunikacja. Uwierzytelnienie (authentication) jest procesem, którego celem jest stwierdzenie czy osoba za którą podaje się dany użytkownik, jest rzeczywiście tą osobą. W tym celu podaje on swój identyfikator (w skrócie login ) no i hasło. Autoryzacja (Authorization) jest kolejnym krokiem w którym następuje sprawdzenie do jakich zasobów ma dostęp uwierzytelniony użytkownik. Bezpieczna komunikacja, czyli w tym przypadku, bezpieczny przesył danych przez sieć, to nic innego jak po prostu szyfrowanie przesyłanej zawartości. W środowisku internetowym zazwyczaj odbywa się to za pomocą technologii SSL (Secure Sockets Layer).